Kung hindi ito ang araw na pinakamasaya, sigurado eto yung pinakamalungkot.

Unang araw na ng buwan, at ito na ang pinkahihintay ko...dandarandandan..

HABERDAY to me! pero mukang hindi talaga para sa amin ang araw na ito.

Naalala ko tuloy yung mga nakakaraang birthday ko. Naalala ko tuloy yung taong laging nagpapasaya sakin. Kasama ko nung mga ganitong panahon. Hindi ko alam kung bakit masarap kapag may taong nagbibigay importansya sayo, nagpapakababa para lang magkasundo kayo at ibibigay ang lahat mapasaya ka lang.. Nakakamiss tuloy.

Madilim na ang paligid, tanging mga kuliglig na lamang ang madidinig. Naka-charge ang cellphone ko habang ako ay nagpapahinga sa kwarto ko. Masaya.. dahil walang pasok bukas at excited na ako sa aking kaarawan. Tatanda na akong muli. Ito ang edad na maari na akong bumuto sa National Election. Sabik na talaga ako.

11:59 ng gabi, ng biglang nag-ring ang cellphone ko at tumawag siya.

TAMA! Sabi ko, hindi na ako aasa pa na maaalala niya ang kaarawan ko. Siya ang tumawag.

Masaya ang boses, may tamis ang kanyang pagkakasabi ng Happy Birthday.

Tila sumikat ang araw at nagbagsakan ang mga party balloons sa aking higaan. Ang saya! Kahit sa simpleng salita lamang ng isang tao, napapahinto nito ang ating buhay kahit sa isang sandali lamang. Wala nang mas hihigit pa sa regalong natanggap ko ng araw na iyon.

"Pwede ka ba bukas?" ang tanong niya sa akin.

"Oo, bakit?" ang agad na sagot ko. Syempre alam kong aayain niya ako magsimba dahil linggo na.

"Mag-simba tayo bukas?" ang sabi niya. Pumayag naman ako agad dahil matagal-tagal na din naming hindi nagagawa ang mga ganitong bagay.

Sumapit na ang pinakahihintay kong sandali.

Laking gulat ko ng magkita kame. Hindi lang siyang mag-isa ang bumati sa akin.

OOOOOOOMMMMMMGGGGG.

Kasama niya ang kanyang magulang. Hindi ko alam ang aking gagawin.

Unti-unti ng nagbabagsakan ang mga pulutong na pawis sa aking mga muka at nagdilim ang aking mga paningin.

[Syempre, kunwari hindi halata]

Nagmano ako sa kanya at sinabing "Tara na po, magsimba na tayo sa loob".

Habang nasa loob kami ng simbahan, hindi maipinta ang aking mukha sa sobrang galak na aking nadarama. Pakiramdam ko part na ako ng kanilang pamilya [Agad-agad]

Matapos ang misa ay kumain kami sa restaurant ni pulang bubuyog malapit sa Simbahan. Habang umoorder si Mama [ang bilis], naupo na kami sa itaas at bigla niyang hinawakan ang aking kamay at sinabing, "Happy Birthday, I love you!".

Pakiramdam ko kaming dalawa lang ang tao sa lugar at hindi na matatapos ang araw na iyon kaylanman. Bigla akong napatulala at parang nawala sa aking sarili.

Dumating na si Mama [ang bilis talaga] at naupo na sa harap naming dalawa.

Sa pagkakataong ito, mas nakilala ko siya ng lubusan at naintindihan ang kanilang buhay. Siguro nakakahalata na ang kanyang Mama sa aming dalawa, subalit nagbulag-bulagan na lamang siya sa kanyang mga nakikita.

[next]

Part I

Nagising siya sa isang tawag mula sa telepono ng isang kaibigan. Nagulat siya at tanghali na, mahuhuli siya sa kanyang pupuntahan. Nagmadali at walang pag-iingat na inayos ang lahat ng gamit at kinuha ang kanyang damit sa kanyang cabinet. Ipis! Ang bumulaga sa kanya.

“Pesteng mga ipis na yan. Hayoooop!”

Nagpatuloy siya sa kanyang ginagawa. Para siyang isang xerox machine na hindi alam ang gagawin dahil may paper jam. Ito ang araw niyang pinakahihintay sa lahat. Kabado at may kaunting takot sa kanyang mga mukha dahil ito ang una niyang pagkakataon para maglakbay.

Dumaan muna siya sa kanyang paaralan para magpaalam sa kanyang mga guro dahil matagal-tagal din ang ilalagi niya sa kabilang isla. Nasira na ang kanyang umaga, nasira na naman ang kanyang tanghali dahil sa bantay sa gate na ayaw siyang papasukin. Kulang na lang ay lumuhod para magmakaawa para lang pahintulutan na makapunta sa dapat niyang pupuntahan.

Nakalabas din siya sa kanyang kaharian. Nakapagpaalam naman siya ng maayos. Patungo na siya sa sakayan papunta sa Manila. Kunwaring puno ng lakas ng loob pero sa katunayan ay nanginginig na sa takot ang kaibigan kong aso na ito.

Sa wakas, nakasakay na din sa bus. Paalis na ang bus na sinasakyan niya ngayon sa mga oras na ito. Parang nagyeyelong ice cream ang kanyang pakiramdam habang tumatagal ang biyahe. Masaya at malungkot ang nararamdaman niya sa panahong ito. Ang dami na din niyang pagod.

“Sa Cubao lang po. Studyante. Scholar po ni governor”

“Saan ang ID mo?”

Nagpatuloy lang ang paglalakbay...

Zzzzzz. Kasalukuyang natutulog ang aking kaibigan. Hindi niya namalayan ang oras. Masyado pa pala siya maaga para makarating sa kanyang pupuntahan. Habang papalapit ang bus sa Manila, ay papalayo naman ang kanyang iniisip. (Manok ba o itlog ang nauna? 9 ba ang buhay ng mga pusa? Totoo nga ba si Kokey?) Nonesense..

Unti-unti ng nakikita ang mga liwanag na nagmumula sa mga naglalakihang larawan sa expressway. Sa twing makakakita siya ng mga ilaw, bigla na lamang siya napapangiti. Lalong bumilis ang tibok ng kanyang puso na parang may isang banda ng mosiko na tumutugtog ng wala sa tono.

“San kna? Gilbert ito ng Ayala”

“Dito po sa bus...”

“Sa pasay ka na bumaba”

Parang gumuho ang kanyang mundo dahil ang kanyang pagkakaalam ay Cubao laman kaya biglang nasira ang kanyang mga plano. Parang isang bata na pilit inililigaw. Pano na yan.. Naglakas loob na kausapin ang driver. Sa mga panahong ito, nag-iisa na lamang siya sa Bus. Wala ng pasahero (nag-iisa nga ee).

“Manong Pasay po” ang kanyang tanong na parang alam ang pupuntahan. Binaba siya sa isang lugar na madaming ilaw at babaeng naglalakad na mahihigsi ang suot. Naghintay ng text message mula kay kuya Gilbert.

“W8 mu lang siya diyan. Si Kuya Manny mu na ang susundo sayo..”

Nakakainip ang mga oras na yun.. Dumating na ang VAN.

“Yeeppeee!” pero ayaw pa niya sumakay. Hindi niya alam na yun pala yun. Tinawag siya at isinakay ang kanyang mga gamit. Doon ko nakilala sina

“Kent, JP Penol, teka... hindi ko na matandaan yung iba. Tama ba? Hehehe. Basta maingay sila nun. May girl din basta.”

Tahimik lang ang aking kaibigang aso noon. Nahihiya dahil hindi alam kung ano ang ipapakita niyang ugali..

Nagbabaan sila lahat sa BSA Tower. Tanging ang kaibigan ko lang na aso ang naiwan doon. Lalo siya nagwala at kinabahan kung saan siya dadalhin ni Manong Manny......

(abangan)